nie wiem skąd czasem przychodzi nagłe poczucie złego humoru, właściwie nie jest on zły - tylko smutny. W mieście wichrów, gdzie dzień za dniem pędzi jak szalony, nie mam czasu na zastanowienie się w jakim punkcie swego życia jestem. Nie myślę o tym co było i co będzie, liczy się tylko to co dzieje się w danej chwili, danego dnia. Będąc w gronie ludzi, których bardzo lubię , zapomniam, że cały czas jestem jeszcze 'singlem'. Przyjeżdżam do domu rodzinnego i fakt bycia 'elementem nie sparowanym' wciąż uderza mnie w twarz, raz policzek lewy, raz prawy. Brak wymarzonej kobiety staje się tak wielki, że aż uciążliwy.
Co tu dużo pisać.. brakuje mi tej, której jeszcze nie poznałem!